Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, olay örgüsünü II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güçlü adam (Bir Dük, Bir Başpiskopos, Bir Yargıç ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca fiziksel, cinsel ve psikolojik işkence uygulamak üzere sapkın bir 'sözleşme' imzalar.

Film, şiddetin ve iktidarın mekanizmalarını soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla ele alır. Pasolini, görsel şiddeti doğrudan göstermekten ziyade, izleyicinin zihninde inşa etmeyi tercih eder; çoğu sahne, acımasız güç sahiplerinin soğukkanlı bakışları üzerinden anlatılır. Bu tercih, filmin rahatsız ediciliğini katbekat artırır. Oyunculuklar, özellikle dört efendiyi canlandıran oyuncular, bürokratik bir kayıtsızlık ve sadist bir zevkle performans sergileyerek faşizmin bürokratik yüzünü temsil ederler.

'Salò', basit bir şok filmi değil, iktidar, itaat, tüketim toplumu ve faşizmin yapısal şiddeti üzerine derin bir politik alegoridir. Pasolini, seyirciyi bu rahatsız edici manzarayla yüzleşmeye ve sistemin kurbanları ile zalimleri arasındaki ilişkiyi sorgulamaya zorlar. Görsel şiirselliği ve katmanlı anlamlarıyla, izleyici üzerinde silinmez bir iz bırakan bu film, rahatsız edici olmayı göze alan, sinemanın sınırlarını zorlayan ve üzerine uzun uzun düşündüren cesur bir yapımdır. Sadece içeriği değil, sunuş biçimiyle de tartışma yaratan bu başyapıt, olgun ve eleştirel bir izleyici kitlesine hitap eder.